ก่อนจะกลับก้อไปซื้ออมยิ้มกินกัน (เค้าเรียกว่าอมยิ้มอ่ะป่าว รุ้แต่ว่าที่ถือมันยาวมาก)

ก่อนกลับก้อจะแวะกินพิซซ่ากันแต่เถียงกันไปเถียงกันมาก้อเลยไม่กิน

เลยไปรอรถกัน (ตอนนี้เราก้อยังอมอมยิ้มไม่หมด ไมมันหมดยากอย่างนี้นะ)

พอมาถึงกิโล 2 ก้อกลับบ้านกับเมเนสและโปรดิวซ์

แต่ว่าเค้าต้องลงก่อนเพราะว่าต้องเอากล้องวีดีโอไปคืนเพื่อนก่อน

ยืนรอเพื่อนสักพัก ฝนก้อตก ตากฝนอีก เพื่อนก้อมา และเราก้อนั่งรถกลับบ้าน

พอมาถึงครึ่งทาง ปีโป้ก้อโทรมา บอกว่าให้เอากล้องไปให้ที่บ้านหน่อย เพราะว่าแม่จะใช้

เราก้อเลยต้องกดลงและไปยืนรอรถนั่งกลับไปหาปีโป้

ขอบอกว่ารอรถนานมากเพราะว่ามันมืดแล้ว ประมาณ 1 ทุ่ม 20 แล้ว รอรถสักพักรถก้อมา

พอถึงหน้าปากซอยบ้านโป้ก้อโทรให้โป้มาเอา โทรศัพท์ดันเงินหมดโทรไม่ได้

เลยต้องข้ามถนนมาหาตู้โทรศัพท์ เหรียญดันหมด มีแต่แบงค์ 500 กับ 20 ทำไงดีหว่า

แทบจะคว่ำกระเป๋าหาเศษเหรียญเลย แต่โชคก้อช่วย มีเหรียญ1 บาทเหลืออยู่ 1 เหรียญ สวรรค์จิงๆ

พอโป้มาเอากล้องถ่ายรูป ก้อรีบขึ้นรถกลับทันที เพราะว่าแม่โทรตามแล้ว

แต่ใครจะคิดว่าตอนกลับดันซวย รถติดโคตร นั่งหลับบนรถไปตื่นนึง ยังไม่ขยับไปไหนเลย

พอรถออกตัวเราก้อรู้เลยว่า รถบัสยางแตกขวางถนน รถเลยติด

ทำไมตอนเรานั่งผ่านตอนแรกยังไม่มีเลยอย่างนี้ไม่เรียกว่าซวยจะเรียกว่าอะไร

พอถึงหน้าปากซอย มีรถรับจ้างเหลืออยู่คันเดียวพอดี เลยกดลง

แต่มันก้อยังซวยอยู่ดี

ยัยป้าที่นั่งมากับเราตอนแรกดันแย่งเราขึ้นอีก

เลยต้องรอรถเข้าซอยอีกเป็นชาติกว่าจะได้กลับถึงบ้าน

เฮ้อ!!!!!1ทำไมวันนี้มันซวยอย่างนี้

ตั้งใจทำอะไรก้อไม่สำเร็จสักอย่าง ข้าวตั้งแต่เช้าก้อม่ายได้กินเลยสักเม็ด ซวยจิงๆTOT